شب پیش صدای پارس شدید دو سگ که از خرابه ای متروک بلند میشد و بی دلیل حدود ۲ ساعت ادامه داشت سبب شد تا آقای فلان که در آن نزدیکی ها زندگی میکرد به این فکر کند که فردای آن روز چه بلایی سر سگها بیاورد چون به هر حال سگ چه ارزشی دارد که با واق واق احمقانه اش ۲ ساعت او را بیخواب کرده.صبح آن روز به محض بیدار شدن از خواب شروع به کلنجار رفتن با خود شد تا راهی مناسب برای تلافی پیدا کند.ابتدا تصمیم گرفت تا شر سگ را با یک گلوله ی تفنگ کم کند.اما بعد پیش خودش فکر کرد که عقل برای چیست؟تا فکر کنم و نتیجه بگیرم.این حیوان ابله حتی ارزش آن را ندارد که وقت شریفم را صرفش کنم..اما چه باید کرد..انتقام وسوسه کننده است.مقابله به مثل چطور است؟بهترین راه...مقابله به مثل است.مقابله به مثل با یک سگ در شان من است؟..شان انسان مهم نیست..انسان شانی ندارد..انسانی که با گل آفریده شده شانی ندارد..انسانی که همزمان با سگ و خر و گربه آفریده شده شانی ندارد..دنیا محل خالی کردن عقده هاست...انسان نظریه پرداز!هه هه هه!باید رذل و کثیف بود.با سگ مثل سگ رفتار کن.مهم این است که حق ادا شود.همه خط قرمز ها باید زیر پا گذاشته شود..درست!بهترین کار این است که شب چنان واق واقی راه بیاندازم که سگ عوضی طعم بی خوابی را بچشد...

آن شب آقای فلان راس ساعت ۳ نصفه شب شروع به واق واق کرد و قصد داشت تا دو ساعت واق واقش را ادامه دهد اما چون سگ یه تیر حرومش کرده بود واق واقش یه ربع بیش تر طول نکشید...

می دوند...کودکی در دامان مادرش می گرید...می دوند..به ناگاه هیچ کس هیچ نمیفهمد.می ایستند.چه دنیایی است اینجا؟

و زمین به نور پروردگارت روشن می گردد و کارنامه نهاده می شود و پیامبران و شاهدان را بیاورند و میانشان یه حق داوری گردد و به ایشان ستم نمی شود.

دو در باز می شود.عده ی انگشت شماری وارد در سمت راست می شوند و بقیه داخل در سمت چپ.عدالت برقرار نشده!این سخنی است که بر زبانشان جاری می شود.می گویند این فرجام کار ما نباید باشد.ندا می دهد خاموش بمانید.

هر کس به گوشه ای می رود..آنها تنگ تنگ در کنار هم چمباته زده اند و مبهوت می اندیشند.فضا کفاف جمعیت را نمی دهد.ناگهان سیل عظیم جمعیت به درها فشار می آورد و درها از جا کنده می شود.آسمانها به لرزه می افتند.آنها به سرعت در پیشگاه او حاضر می شوند.خواستار تجدید نظرند...اما او حاضر به بخشش نیست.جمعیت اعتراض می کنندو می خروشند.اختیار از کف او ربوده شده است.هرجا که چشم کار میکند جمعیت خروشان دیده می شود.می گوید من شما را آفریدم و اختیارتان را من دارم.شما هیچ نمی فهمید.شما چیزی بیش از لجن بدبو نیستید....

اعتراض می کنند.می گویند شاید زمانی گل بودیم اما اکنون اوضاع فرق کرده است..می خروشند و پیش می روند.اوضاع به هم می ریزد و درگیری رخ می دهد.سیل جمعیت فشار می آورد و درها شکسته می شود.ستون ها فرو می ریزند و آتش ، اینبار آتش خشم آدمیان است که زبانه می کشد.حالا تنها آنها می مانده اند.جانشین کیست؟جمعیت به همهمه می افتد.مدام این سوال را تکرار می کنند....می گویند ما نمیتوانیم..همواره ناظری داشته ایم..اما حالا چه؟؟آدمیان به جان هم می افتند.سرهاست که از بدنها جدا میشود.اقیانوسی از خون به راه می افتد و...اندکی دیرتر..هیچ چیز نیست..تنها سکوت است که از بین نمی رود..

روز ننه مبارک.

چند نکته ی بی ربط به افتخار روز ننه:

۱- بنجورنو به ایتالیایی یعنی سلام.

۲- خاک تو سرش.

۳- یک شعر زیبای بی قافیه :احمدی نژاد سو پوره          مثل جد و آباد احمقش می مونه

مرگ بر سوسول!

در یک صبح دل و روده انگیز آفتابی مامانم به من امر به خریدن شیر کرد.کمی پول هم بهم داد.من برای خریدن شیر به خیابان زدم که در کوچه ای خلوت به یه یارویه که گویا معجزه فروش بود برخوردم.بدون هیچ حرف و حدیثی پنج شش تا لوبیای گویا سحرآمیز بهم داد و هزار تومان گرفت نامرد.منم به خانه رفتم و لوبیاها را در حیاط خانه کاشتم.فردای آنروز وقتی از خواب بیدار شدم با منظره ی جالبی روبرو شدم.لوبیاها گویا تا آسمان هفتم رشد کرده بودند.بدون هیچ وسایل ایمنی مانند زنجیرچرخ - چراغ قوه - کلاه ایمنی - یخ شکن و...عزم بالا رفتن از لوبیا را کردم.گفتم شاید مثل آن قصه ی قدیمی با مقادیر جالب انگیز ناکی پول و جواهر به خانه برگشتم.خلاصه اینکه شروع کردم از لوبیا بالا رفتن.فکر میکنم الان حدود 17 ساله که تو راهم و حدس میزنم0/00000001راه را پیموده ام.گویا لوبیاش کمی زیادی سحرآمیز بوده!